Reisweb » Reisverhalen » Reisverhaal: De ontdekking van Piemonte

Home Jouw pagina Reisverhalen Vakantiepagina's Artikelen Landen Voor de leden Word lid! Log in

Adverteren? Mail Reisweb!

Zoek en boek! (tip) Reisbagage (tip)

Reisverhaal
De ontdekking van Piemonte
Dit is een bijdrage van TinekeT
Een actieve vakantie in Piemonte (Italië)
Dag 1 - op weg We staan op tijd op, onze bagage is al gepakt, en de koelkast geleegd. Toch is het haast tien uur voor we instappen, en onze GPS op Colmar centrum instellen. We zijn niet van plan om de snelwegen en péages te trotseren. De “nationals” liggen er ook goed bij. Over Duitsland (oeps, afslag naar Luxemburg gemist, dus geen goedkope diesel meer) via Trier en Saarbrücken rijden we Frankrijk binnen. Het gaat traag, maximum 90 km per uur, met heel wat verkeer (lokale bevolking en vrachtwagens). Veel departementals blijken nu Nationals, terwijl de vroegere nationals snelweg zijn geworden. Dus toch maar de snelweg op, onder de Col de la Schlucht door(bijna 9 euro tol voor één tunneltje!), om ’s avonds Colmar te bereiken. Op een pleintje in het centrum, waar we parkeren, hebben we aan de ene kant de Ibis, aan de andere kant een hotelletje in Elzasser stijl. De ingang van Hôtel de Nancy is opzij, maar op de bel reageert niemand, dus nog maar een hoekje om, het café-restaurant binnen, vooraf betalen en we kunnen onze bagage kwijt. We trekken het centrum in, op zoek naar ons avondmaal, eten op een terrasje aan een klein pleintje, maken nog een fikse stadswandeling, wat nodig is na een dag rijden, en genieten van het mooie stadje.
Dag 2 - op weg Dinsdag, 9 juli, van Colmar naar Avignon. We zijn die-hards, dus weer mijden we de snelweg, tot diep in de Provence. Onze bestemming is Avignon, waar we de beroemde brug en het Palais des Pâpes willen zien. We genieten onderweg van het mooie landschap, met het felle geel van zonnebloemen en het pastelblauw van lavendel, en verbazen ons oven de vele keramiekwinkels met potterie en beelden, die we nooit ofte nimmer in onze tuin willen hebben. Net binnen de muren van de stad vinden we een hotel met parking, maar pech, de parking staat al vol, dus krijgen we de losplaats aan de ingang toegewezen. De straat loopt vol met verklede en geschminkte mensen, dus blijkbaar vallen we net in de start van het jaarlijkse theaterfestival. Bagage gelost, ons wat opgefrist, en de stad in, eerst maar eten. De hoodstraat is afgezet, en we vergapen ons aan de vele toneelgezelschappen, die ons passeren en hun voorstellingen met flyers aanprijzen, en kenbaar sip kijken als ze horen dat we morgenvroeg alweer vertrekken. Sorry, jongens! Nu op weg naar het “Palais des pâpes”. De muren hangen vol affiches. Op de trappen van het Palais des Pâpes hebben we een goed zicht op een orkest van trommelaars.
Dag 3 - aankomst in Merana Woensdag, 8 juli 2009, van Avignon via het mondaine Cannes naar Merana. We willen het “Zuiden van Frankrijk” van nabij zien, dus via de kustroute bereiken we Cannes, en vergapen we ons aan de jachthaven. Er zijn wat gewone vissersboten te zien, maar vooral schitterende, grote en peperdure jachten. Boulevard de la Croisette is een mooie maar superdrukke strandboulevard met palmen en luxueuze hotels. Even verder, in Nice, loopt het verkeer vast. Met onze GPS en Richards advies belanden we op de snelweg richting Merana. We komen er later dan verwacht aan, schrikken van de steile helling die ons in eerste of hooguit tweede versnelling naar Località Caiti brengt, en twijfelen even aan het kapelletje of we linksaf of rechtsaf moeten. Ik meen me te herinneren dat Natascha ons mailde dat het linksaf was. Alleen, er staat meer dan één kapelletje. Richard heeft gelijk: het is rechtsaf, dus niet richting Torre. De dame in onze GPS meldt op de parking netjes: “U heeft uw bestemming bereikt”. Het uitzicht is adembenemend. Natascha en Nicolas staan ons op te wachten, en op onze vraag waar we een restaurantje vinden, antwoorden ze dat we mee aan tafel kunnen: fijn! We worden onthaald op spaghetti maar ook de plaatselijke kaas (Robiola di Roccaverana) en salami, overheerlijk, en een lekkere streekwijn. Agriturismo Verdita
Dag 4 - Acqui Terme Donderdag, 9 juli, Acqui Terme. Vandaag start onze 1ste vakantiedag in Merana, 'n beetje voor de middag heel uitgebreid ontbeten (oei, mijn kilootjes), en dan op weg naar Acqui Terme. Onderweg gaan we op zoek naar Casa Grossa, in Montechiare d' Acqui, omdat de kaas er vers gemaakt en o zo lekker is. Onze GPS brengt er ons weer bergop feilloos naartoe. Het is 15.30 als we in het centrum aankomen, langs verschillende casa's maar geen Casa Grossa te zien. Het centrale plein: 'n paar huisjes, een kerk (altijd trappen op), een postkantoor en een gemeentehuis. Een paar blaffende honden en een verre stem, een doordringende zon..., geen kaas. Later horen we dat we niet hadden moeten afslaan en dat het gewoon aan de grote weg lag. Dan maar door naar Acqui Terme, met wat hulp van de locals een parkeerticket uit de automaat weten te bemachtigen, en dan op verkenning. Het zijn solden, dus onderweg wat aan etalagelikken gedaan. Goeie prijzen maar meer voor slanke Italiaanse schonen. In het centrum vinden we lekkere ijsjes, in Gelateria Gusto (hadden Natascha en Nicolas ook al ontdekt, lezen we achteraf in de map), de plaatselijke salami en kaas (duur, tja, we zijn die-hards, dat zei ik al), en wat broodjes voor morgen. En dan gaan we op zoek naar de toeristische info. Ze sturen ons van hot naar her, van bejaarde kaarters in een vroegere locatie naar het echte bureau, maar altijd weer even vriendelijk en behulpzaam. Een slanke hoogbenige schone nahollend, die toch die richting uit moet, bereiken we het kantoortje. Een kilo boekjes en brochures rijker, zonder dat iemand ons ook maar op de handen kijkt, en na veel aandringen wat hulp van de man achter een bureautje (sorry, vrije middag, hulp beperkt) en het advies van een dame in de erbijgelegen wijnkelder plannen gemaakt voor morgen, vrijdag. Ondertussen leren we het mooie stadje kennen: het centrum is de Piazza Bollente, met een warmwaterbron van 75 ° C. Het stadje heeft dan ook een kuuroord en een rijk karakter. Wat choco, koffie en zo gehaald in een kleine supermerchato, en geld bijgestoken in de parkeermeter, een capuccino gedronken op een terrasje, in een gaanderij, typisch italiaans, en daarna op zoek naar het restaurantje La Loggia: we zitten alleen in de tuin, en worden er heel chic bediend door de zoon des huizes, maar het menu is voor ons niet te ontcijferen en gaat onze kracht bijna te boven. De wijn is overheerlijk. Afrekenen en aan Italiaanse snelheid huiswaarts, want we willen de berg naar localita Caiti niet in het donker meemaken. En nu even België binnenlaten via de sateliet-tv, en onze belevenissen op facebook. Slaap lekker. Morgen meer.
Dag 5 - Alba en wijn proeven Vrijdag 10 juli, naar Alba, en wijn proeven van de Langhe. We hebben weer lang geslapen, en dan, tijdens de siesta, gaan we op weg naar Alba, via haarspeldbochten met een enkele bumperklever, die we op een veilige plek even lieten voorbij racen. Alba is anders dan Acqui Terme, meer romaans, meer in rode tinten van baksteen en stuc, Acqui meer marmer en beige stuc. Aan een kerk en een historisch gebouw vinden we wat Romeinse resten, funderingen van een tempel. Een mooie winkelstraat, de zomertruffels bijna voor het rapen, en solden !!!!! Onze garderobe vaart er wel bij. Richard is een nieuw kostuum met Italiaanse snit, een hemd en een das rijker, en ik een jurk en vestje. Om vijf uur hebben we met Nicolas en Natascha afspraak bij een lokale wijnboer in Torre Bormida, die ons uitlegt wat het verschil is tussen de diverse wijnsoorten (zie www.langhe.net) . Het dorpje is stil, we wandelen wat, langs een eenzaam kapelletje en een hoofdstraat waar een bewoner en een bejaard dametje gezapig de straat oversteken, zonder haast, want in de verste verte geen auto te bespeuren. We krijgen een smsje: Natascha en Nicolas zijn al bij de wijnboer. In de provincie van Cuneo (Langa en Roero) en in de provincies van Asti en Alessandria met het dorpje Alba als commerciëel middelpunt. Rond het dorpje Barolo, in de provincie van Cuneo, wordt de gelijknamige wijn gemaakt. Aan het sterke, gespierde karakter van deze wijn is af te lezen dat hij stamt uit de dagen dat wijn nog een voedingsmiddel was: ‘il vino che è pane’. We laten de spumante van Asti en de rosé links liggen, en gaan aan het proeven. Eerst enkele witte wijnen: De Roero Arneis : intens strogele wijn met groene reflecties. Het bouquet geeft hints van exotisch fruit, rijpe peer, bloemen van de meidoorn en acacia honing. De smaak is warm, zacht, met een licht zoetje en mooie zuren. De wijn heeft een heerlijke frisheid en een mooie lange afdronk. Het is een erg droge en lichte wijn die past als aperitief, bij groenten en antipasti. Na de handmatige pluk van de druiven worden de druiven zacht geperst. Het gistingsproces geschiedt in stalen tanks onder een gecontroleerde temperattur van 18 tot 20ºC. De verdere rijping van de wijn geschiedt gedurende een periode van 4 tot 5 maanden bij een lage temperatuur in stalen tanks. Voor de zomer wordt de wijn gebotteld en komt deze op de markt. De Chardonnay van de Langhe, D.O.C. (in eiken vaten gerijpt, dus droog maar iets zachter.Witte Barolo bestaat niet. Deze voor 100% van Chardonnay gemaakte wijn komst echter uit dezelfde wijngaard als de Barolo Vigna Rionda. De wijnstokken van Massolino staan naast die van Gaia. En wij vinden deze beter… De wijnstokken zijn minimaal 10 jaar oud en de wijn rijpt voor een groot deel op nieuw eiken vaten. Voor wie van rijke wijnen houdt. En daarna de rode wijnen: Rond het dorp Barbaresco, niet ver van Barolo gelegen, worden eveneens stevige rode wijnen van de Nebbiolo gemaakt. Met de komst van nieuwe vinificatietechnieken en een nieuwe generatie wijnmakers is het gelukt om het oude imago van de Barolo en de Barbaresco, dat van enigszins stugge, ouderwetse wijnen, te doorbreken: de wijnen zijn vandaag de dag toegankelijker en uitgebalanceerder zonder dat daarbij het oorspronkelijke karakter van de Nebbiolo verloren gaat. De Barolo en Barbaresco hebben enige jaren van rijping nodig om volledig tot hun recht te komen. De Langhe Nebbiolo (rubino, caratteristico, tenue, delicate). Omdat deze wijnstokken zijn aangeplant in de Langhe heuvels buiten de D.O.C.G. Barbaresco mag deze wijn alleen onder de naam Langhe Nebbiolo op de markt gebracht worden. De wijn lijkt echter in alles op een echte Barbaresco. De wijn is een volle en krachtige Nebbiolo met een geconcentreerde en lang nablijvende smaak. De Dolcetto d' Alba heeft een purperen rode kleur. De neus is intens met vooral zwarte kers, braambes en framboos. In de mond is hij rijk en pittig. Na een jaartje flesrijping zal de wijn versoepelen. Serveren bij charcuterie / deegwaren of risotto op basis van tomaten- of vleessaus / wit vlees zonder saus / wit vlees met saus / rood vlees, gegrild of geroosterd, zonder saus . Onder de diverse wijnen die van de Dolcetto worden gemaakt is de Dolcetto d’Alba DOC het bekendst. Deze wijn, uit het gebied rondom Alba, staat bekend vanwege zijn stevige doch ronde structuur en fluwelige smaak. De wijn heeft minimaal een jaar flesrijping nodig, hoewel sommige exemplaren meer gebaat zijn bij een langere rijping waarin ze diverse aroma’s kunnen ontwikkelen. De zachte wijnen van de Dolcetto winnen aan populariteit winnen in Italië maar zeker ook daarbuiten. De wijn kenmerkt zich door een volle, ronde, fluweelzachte smaak. Barbaresco DOCG : vandaag de dag wordt de Barbaresco van 100% Nebbiolo gemaakt. Tijdens de gisting blijft de schil in contact met de most om zo de tannines en aroma’s aan de schil te onttrekken. De rijpingstijd voor de Barbaresco is vastgesteld op 2 jaar, waarvan tenminste 1 jaar in eikenhouten of kastanjehouten vaten. Voor de Riserva is deze verplichte rijpingstijd 4 jaar. De Barbaresco kan zelfs na lange rijping nog zeer veel tannine bevatten, maar in de meeste gevallen ontwikkelt hij zich met de jaren tot een zeer aromatische wijn. De Barbaresco kan geserveerd worden bij wildgerechten, gegrild rood vlees, konijn, pikante kazen, lever en rijk gekruide vleesgerechten. De wijn kan het best in grote bolvormige glazen worden geserveerd op een temperatuur van 18-20°, zo’n 8-9 jaar na oogstjaar. Het verdient aanbeveling de wijn enkele uren van te voren te ontkurken. Barbera d’Asti superiore: zowel rond Alba als rond Asti worden zeer goede wijnen van de Barbera gemaakt, respectievelijk onder de DOC Barbera d’Alba en Barbera d’Asti. De Barbera is een druivensoort die momenteel veel furore in binnen- en buitenland maakt en die wijnen oplevert die na enige jaren van rijping een goede concurrent van de Nebbiolo’s kunnen zijn. De grote flexibiliteit en het aanpassingsvermogen van de Barbera maakte deze druif lange tijd zeer geliefd als ‘extra’ aanplant in menige wijngaard. De wijn, opgevoed op eikenhouten vat, was een openbaring voor de nationale en zelfs internationale wijnwereld. In navolging van deze producenten worden nu mooie wijnen van de Barbera gemaakt en heeft de variëteit daarmee de erkenning gekregen die ze verdient. Barolo DOCG Dat de Barolo ook wel “Wijn der Koningen en Koning onder de wijnen” wordt genoemd is niet voor niets. De Barolo bereikte, samen met de Barbaresco, al in 1980 de DOCG-status. De verplichte rijpingstijd voor de Barolo is 3 jaar, waarvan er tenminste twee in eikenhouten of kastanjehouten vat moeten worden doorgebracht. Voor de Riserva’s geldt een rijpingstijd van tenminste 5 jaar. De Barolo kan zelfs na lange rijping nog ruw en tanninerijk zijn, maar in de meeste gevallen verliest hij juist zijn harde smaak en ontwikkelt zich tot een sensatie in smaak en aroma, waarbij de kleur van granaatrood in diep oranje verandert. De stevige wijn is een goede begeleider van wildgerechten, waaronder fazant en konijn, gebraden vlees, gerechten met truffel. De beste serveertemperatuur is rond de 18°, in grote bolvormige glazen, zo’n 8 tot 9 jaar na de oogst. Barolo’s van uitstekende oogstjaren kunnen evenwel nog langer bewaard worden. Wij kiezen veilig voor een chardonnay van de streek, en een Barbera d’Alba superiore, hmmmm! En we krijgen er een Barolo bij. Dan bergop, bergaf terug naar een pizzeria, en lekker gegeten aan een prijs waarvoor je op de Antwerpse Groenplaats nauwelijks een koffie en pannenkoek krijgt. Nog een wandelingetje en tevreden ons bed in. Tot morgen!
Dag 6 - Wijnroute Zaterdag, 11 juli, de wijnroute van Piemonte : Monastero Bormida, Canelli, Nizza Monferato, Mombaruzzo, Maranzano, Alice Bel Colle. Onze route gaat langs het Monastero Bormida, een stil dorpje met een middeleeuws klooster,dat zowel onderdeel is van de wijn- als van een kasteelroute in de streek (een aanrader, met zo blijkt uit de brochure, o.a. een “Castello dei Taffini”). We reizen verder naar Canelli, dat er slaperig bij ligt, en niet veel te bieden heeft (behalve kilometers wijnkelders tijdens wijnfeesten, vertelt Natascha achteraf), dus door naar Nizza Monferrato, met een enoteca, in een mooi voetgangersgedeelte met oude gebouwen, zoals deze slagerij. Vanaf daar een prachtige wijnroute gevolgd, over Mombaruzzo (cantina met een soort tankstation van tafelwijnen en degustatie van hun betere soorten), naar Maranzano en vooral Alice Bel Colle. Op de toeristische kaart lijkt de afstand tussen de stadjes en dorpjes in deze wijnstreek veel groter dan in het echt. Alice Bel Colle trekt wat toeristen, maar verder hebben we Piemonte, op wat wijnboeren en haastige Italianen na, zowat voor ons alleen, zeker tijdens de siesta. ‘s Avonds gaan we spaghetti met Vonghole eten op het centrale plein van Acqui Terme, la Piazza della Bollente. Het is er druk, want zaterdag en feest van San Guido. Tussen 17 en 19 uur, de "passagiata", flaneren alle mensen er over straat en zeggen elkaar vriendelijk gedag. We keren tevreden terug naar Merana. Morgen, zondag, wordt een dag van dolce far niente. Maandag naar Genua. Ciao, e arrivederci!
Dag 7 - Rust Zondag, 12 juli, rustdag. Vandaag wat geschilderd… en, zoals Indi (de dalmatiër), een laaaaange siesta. ’s Avonds klimmen we naar de Torre, de toren: wat een uitzicht! Volgens de vermelding bij de toren zag het huisje (een afspanning) op een belangrijke route naar het kasteel , waarvan de toren een restant is, er vroeger zo uit: Naar alle kanten kilometers ver, het dal in, met velden, bossen, rotsen, af en toe een huisje. De weg ernaartoe? We zien drie auto's, een zeldzaamheid hier, een eerste braam, veel vlinders.' s Avonds gezellig en lekker getafeld (bedankt, N&N) en een Barolo van onze wijnboer geproefd: flinke wijn! Een stevige bourgogne verbleekt erbij. Nog even genoten van de tuin bij avond: wat licht tsjirpende sprinkhanen, een vliegtuig dat brommend overvliegt, om toeristen naar verre en drukke stranden te brengen, terwijl ik hier de stilte , de rust en de frisse lucht een zegen vind. Deze secret garden is eindeloos, en gaat naadloos over in de wijde wereld. Het is echt een nog niet ontdekte plek, genieten dus, erover zwijgen, en zo vlug als mogelijk terugkeren!
Dag 8 - Genua Maandag, 13 juli, vandaag stond Genua op het programma. We moeten een uurtje rijden, over de snelweg, waar niemand maar dan ook niemand zich aan de verkeersregels lijkt te houden, en zelfs een carabiniero doodgemoedereerd voor onze wielen door het rood oversteekt. Smalle straatjes met hier en daar statige herenhuizen en paleizen, een mooie Piazza de Ferrari, en daarachter enkele hele drukke winkelstraten, met heel wat grote en bekende merken. Het moet zo'n veertig jaar jaar geleden zijn dat ik laatst in Savona en Genua was. Ik wist nog exact de oude stadspoort waar ik toen binnen kwam in het oude stadsgedeelte. Toen hing de was er over de straat, aan katrolletjes, nu hier en daar boven tegen de huisgevel aan, zelfs boven de entree van een restaurant-wijnbar. We reden bij het binnenkomen van de stad met gps zo een parking in. Maar uit de stad geraken! Toen verkocht men er in houten karretjes met ijsblokken stukken watermeloen, nu houdt men het er bij de traditionele gelateria's. Vandaag een dubbele fondantsmaak geproefd, wat bitter maar lekker. We krijgen er maar niet genoeg van!Op de Piazza del Erbe, met enkele terrasjes, kregen we zowaar echte frietjes, en dat om halfvier ' s middags! O ja, Christoffel Colombus' geboortehuis bevond zich vlakbij de toegangspoort. We hadden een handig gidsje mee, met wandelparcours door de oude en nieuwe stad, voor één dag, een weekend of een weekje Genua. Ondanks de plattegrond liepen we wel enkele keren verloren, maar met wat vragen kwamen we er. Vriendelijke mensen, die Italianen, tot ze achter het stuur belanden! Na nog een fikse wandeling (deze keer geen hert of fazant gezien), lekker thuis bij de buis. Tot morgen.
Dag 9 - de Bloemenrivièra Dinsdag, 14 juli, de Bloemenkust. Vandaag wordt het de Ligurische kust, de "bloemenkust", zo'n 55 km, eigenlijk hetzelfde als van Kortrijk naar De Haan, maar ben benieuwd hoe vlak de rit wordt. Via de nationale weg valt dit best mee tijdens de heenreis. Onze laatste dag, we gaan baden aan de lido's van de Bloemenkust. Noli is een piepklein stadje, dat ooit een onafhankelijke matitieme staat was en maar liefst vier kerken en de ruïne van een vesting telt. Een kerk is bekend om een fresco van de hemelvaart. In de nauwe straatjes van het het dorpje blijft het koel. De strandroute baadt in de hitte en het felle zonlicht, dus Richard zoekt zich een koel plekje in een betonnen cafeetje aan het strand, en ik ga zwemmen. Veel gezegd want het water van de Mediterrannee is zouter dan de Noordzee, zodat ik als een stop op een fles naar boven blijf komen. Over de bergen (helemaal niet vlak!) keren we terug richting Merana, via Bormida, een stil dorpje met de naam van het riviertje hier in de vallei. We gaan eten in de buurt, en dan terug de berg op, voor donker, mis! Het halve dorp wil net de berg af, vanaf de toren, en je moet van Merana zijn om elkaar te durven passeren, maar het lukt net, op een haartje van een koeiestaartje. Nog de vaat, inpakken, douchen, en morgen en route pour la Belgique. Jammer dat ik geen foto nam van de prachtige oude deuren die eet- en slaapgedeelte van elkaar scheiden. Je waant je erdoor in een oude Indische tempel. Natascha en Nicolas, het was goed, want zelden zo een gemotiveerde gastheer en gastvrouw meegemaakt. Groeten aan de nieuwe gasten die ons komen aflossen. We gaan met spijt in het hart weg.